در 1400/01/01
  • بیش فعالی نوجوانان، اختلالات بیش فعالی نوجوانان، بیش فعالی کودکان،

اختلال کم توجهی - بیش فعالی
اختلال کم توجّهی - بیش فعالی (به انگلیسی: Attention-deficit hyperactivity disorder) (به صورت مخفف: ADHD) یک اختلال رفتاری رشدی است. معمولاً فرد توانایی دقّت و تمرکز بر روی یک موضوع را نداشته، یادگیری در او کند است و فرد از فعّالیّت بدنی غیرمعمول و بسیار بالا برخوردار است. این اختلال با فقدان توجه، فعّالیت بیش ازحد، رفتارهای تکانشی، یا ترکیبی از این موارد همراه است. هر فردی با شک ADHD باید به دقت تحت نظر یک پزشک معاینه گردد. بسیاری از این افراد، یک یا چند اختلال رفتاری دیگر نیز دارند. همچنین ممکن است یک مشکل روانی مانند افسردگی یا اختلال دوقطبی داشته باشند.
ADHD شایعترین اختلال رفتاری در سنین کودکی و بلوغ است، و حدود ۳٪ تا ۵٪ کودکان قبل از هفت سالگی به آن مبتلا میشوند. این عارضه بیشتر در دوران ابتدایی مدرسه برای کودکان و در هنگام بلوغ رخ میدهد و با افزایش سن بسیاری از بیماران بهتر میشوند. در نظر گرفتن این نکته میتواند حایز اهمیت باشد که بیش فعالی درمان نشده خطرناک است. تحقیقات نشان داده اند که 2۵ تا 40 درصد زندانیان به طور میانگین به این اختلال مبتلا هستند و آن را درمان نکرده اند.
علتها:
علت بیشتر مبتلایان به عارضه بیش فعالی هنوز روشن نیست ولی گمان میرود که جزو بیماریهای چند عاملی با ریشه ژنتیکی و در ارتباط با محیط باشد. در مورد علت تروما و عفونت مغزی البته قطعی بودن علت وجود دارد.عامل ژنتیکی این عارضه بیشتر در پدران کودکانی که دچار بیش فعالی هستند وجود دارد اما عوامل محیطی نیز بر افزایش شدت این عارضه بسیار مؤثر هستند .این اختلال به میزان سه تا پنج برابر در پسران نسبت به دختران شایعتر است. اگر در دوران نوزادی یعنی چهار هفته اول تولد، کودک با مشکل تغذیه یا بهداشتی، روانی مواجه باشد یا اگر مادر در دوران بارداری سیگار یا الکل مصرف کند، این افراد بیشتر در معرض خطر بیش فعالی قرار دارند .
در دومین چاپ دفترچه تشخیص بیماریهای روانی انجمن روانپزشکی آمریکا (DSM) این بیماری در زیرگروه اختلالات کودکان با اصطلاح واکنش بیش فعالی جنبی به عنوان یک طبقه تشخیص مطرح شد .
تحقیقات ویرجینیا داگلاس در کانادا این عقیده را به وجود آورد که هسته اصلی مشکل این افراد نقص در نگهداری توجه بر کنترل تکانهها، و نوسان برانگیختگی است تا فعالیت بیش از حد؛ این پژوهشها باعث شد که در چاپ سوم دفترچه آماری تشخیص بیماریهای روانی، نام این بیماری به اختلال نقص توجه تغییر یابد .
حدود سه دهه است که اختلال بیش فعالی با سه نشانه اصلی تعریف میشود. این سه نشانه عبارتند از کمبود توجه، بیش فعالی و تکانشگری. این ویژگیها امروزه به دو مورد کاهش پیدا کرده اند: بیش فعالی و تکانشگری. علت حذف ویژگی نارسایی توجه آن است که نتایج پژوهشهای متعدد نشان دادهاند که این افراد برخلاف تصور قبلی، بهطور اساسی دارای کمبود توجه نیستند. بلکه کمبود توجه در آنان، اختلالی ثانویه است .
تحقیقات نشان میدهد که 25% خانواده هایی که یک عضو بیش فعال دارند، فرزند بعدی نیز بیش فعال خواهد شد. همچنین، تحقیقات دیگری ثابت کرده که اگر یکی از دوقلو ها به بیش فعالی مبتلا باشد، 82% احتمال ابتلای قلو دیگر نیز وجود دارد. این تحقیقات ثابت کرده اند که یکی از مهمترین علل بیش فعالی، ژنتیک است .
بیش فعالی نیز از موضوعهای مورد علاقه پژوهشگران بوده است. این ویژگی آشکارترین رفتار این افراد است. به ترتیبی که معمولاً والدین آن را به عنوان نخستین مشکل فرد ذکر میکنند با این حال، برخی از یافته ها نشانگر آن است که میزان جنب و جوش در این کودکان از حد عادی بیشتر نیست. اما منظور از تکانشگری چیست؟ رفتار تکانشگری را اینگونه توصیف میکنند:
* ناتوانی در کنترل، بازداری و جلوگیری از عمل * عمل بدون تفکر، تأمل و ملاحظه
عمل بدون پیشبینی، برنامه ریزی و توجه به پیامدهای آن احساس عمل آنی و خود به خود .
انواع بیش فعالی در افراد:
بیش فعالی عموماً به دو دسته تقسیمبندی میشود که در ادامه به طور خلاصه به آن پرداخته شده است، که در ادامه نیز به روشهای درمان دارویی و غیر دارویی این عارضه در فرد میپردازیم. در نظر گرفتن این نکته ضروری است که بیش فعالی درمان قطعی ندارد .
نوع اول: اختلال بیشفعالی
مبتلایان به اختلال بیشفعالی (Hyper Active Disorder - HD) معمولاً فعالیت بالایی دارند اما در کمال تعجب این افراد در رابطه با تمرکز مشکلی ندارد که از نشانههای آن میتوان علائم ذیل را ذکر کرد :
 دست و پای بیقرار، غالباً با دستهای خود بازی میکنند و آنها را حرکت میدهند.

افراد بیش فعال اصولاً برای مدت طولانی نمیتوانند جایی بنشینند و باید حتماً حرکت کنند، ترک صندلی یا ترک محل نشستن از نشانههای بیش فعالی است.

* اصطلاحاً بالا رفتن از دیوار راست که خود نشانه پر انرژی بودن کودک است اگر از حدی فراتر رود می تواند از نشانه های بیش فعالی فیزیکی باشد.

نوعی دیگر از بیش فعالی، در تولید سر و صدا نمایان میشود، افرادی که دارای نوع اول بیش فعالی هستند نمیتوانند بی سر و صدا یک جا بنشینند، آنها حتماً باید مدام از خود سر و صدا در بیاورند.
 افراد بیش فعال همیشه در حال حرکت و راه رفتن هستند که قسمت عمدهای از این حرکتها از روی سرگردانی هست.

افراد بیش فعال به دلایل مختلف ذهنی پرکار دارند که این پرکاری خود را در زیاد حرف زدن نمایان می کند.
افراد بیش فعال اصلاً تحمل انتظار ندارند به عنوان مثال قبل از پایان سؤال، جواب میدهند.

افراد بیش فعالی تخریب گرند و از این کار لذت میبرند، حتی اگر کودکی که بیش فعال است را در سن 30 سالگی مشاهده کنید باز هم اصلاً به بهبود زندگی توجهی ندارد.

بدون فکر و بدون توجه به عواقب، کارشان را انجام میدهند.
نوع دوم: اختلال کم توجهی
مبتلایان اختلال کم توجهی (Attention Deficit Disorder - ADD) بر خلاف گروه قبلی فعالیت بالایی ندارند اما در توجه و تمرکز دچار مشکلند. در حقیقت این افراد حضور فیزیکی دارند اما فکر و حواسشان جای دیگری است و معمولاً به اسم نابغههای کودن شناخته میشوند که از نشانههای آن میتوان علائم ذیل را ذکرکرد :
     - دچار اشتباه میشوند اما فقط از روی بی دقتی
     - در تمرکز کردن و توجه به یک موضوع بیش از ۵ دقیقه مشکل دارند
     - افراد بیش فعال اصلاً به صحبتهای فرد مقابل گوش نمیکنند آنها تظاهر به گوش دادن میکنند
     - افراد بیش فعال در هنگام ناراحتی از خود عکسالعملهای سریع نشان میدهند، به عنوان مثال در هنگام گوش کردن ناگهان سر خود را برمیگردانند
     - در برنامهریزی و سازماندهی برنامهها هیچ استعدادی ندارند.

     - اغلب به صورت کاملاً غیرعمدی لوازم و داراییهای خود را گم میکنند.

     - افراد بیش فعال به دلیل ذهن جهندهشان از این شاخه به آن شاخه، بسیار فراموشکارند.

     - با کوچکترین محرکی مثل بوق ماشین یا صدای تیک تاک ساعت حواسشان پرت میشود.

     - دستورهای داده شده را پیروی نمیکنند (درک دستور ندارند)
راههای تشخیص بیش فعالی در افراد
راه تشخیص نوع اول بیش فعالی
اختلال بیش فعالی بیماری پیچیدهای است و اغلب تشخیص داده نمیشود. برای تشخیص این افراد و مشخص شدن روند درمان، بایستی تمام عواملی که در ادامه ذکر شده در فرد دیده شود که عبارتند از :
     - حداقل ۶ نشانه از نشانه های ذکر شده در بالا را داشته باشند

     - نشانه های تشخیص داده شده به مدت شش ماه تداوم داشته باشند.

     - حداقل دارای ۵ سال سن باشند.

     - شروع علائم قبل از ۷ سالگی باشد.
راه تشخیص نوع دوم بیش فعالی
برای تشخیص این افراد و مشخص شدن روند درمان، بایستی تمام عواملی که در ادامه ذکر شده در فرد دیده شود که عبارتند از :
     - حداقل ۶ نشانه از نشانه های ذکر شده در بالا را داشته باشند.

     - نشانه های تشخیص داده شده به مدت نه ماه تداوم داشته باشند.

     - حداقل دارای ۵ سال سن باشند.

     - شروع علائم قبل از ۷ سالگی باشد.


شایان ذکر است که در برخی موارد دسته دیگری از افراد بیش فعال نیز مشاهده میشود که ترکیبی از دو گروه توضیح داده شده میباشد و علائم مشترکی از هر دو گروه را دارا هستند و تحت عنوان ADHD)Attention Deficit Hyperactivity Disorder) شناخته میشود . میزان اختلال در ایالات متحده آمریکا، حدود ۱۱٪ دانشآموزان به این بیماری مبتلا هستند .این اختلال در بین پسرها رایجتر از دخترهاست.
علائم
سه علامت برای این بیماری وجود دارد :

     ۱. کم توجهی(یاکم دقتی)

     2. بیش فعالیتی (یا فزون کنشی)

     ۳. رفتارهایی که انگیزه آنی دارند و بدون فکر قبلی انجام داده میشوند.

     4. مشکلات خواب (بی خوابی یا سخت از خواب بیدار شدن)
رفتار فرد معمولاً همراه با پرتحرکی، بیتوجهی و رفتارهای ناگهانی است .این رفتارها از قبیل انجام کارها بهطور نیمه کاره، عدم تلاش ذهنی برای انجام تکالیف، فعالیت و تحرک بدنی بسیار بالا حتی زمانی که مشغول بازی نیستند، گم کردن پی در پی وسایل شخصی، نداشتن تمرکز و دقت بالا در انجام کارها میباشد. در دوران مدرسه ممکن است بروز اختلالات یادگیری خصوصاً اختلال در خواندن و نوشتن را داشته باشیم . معمولاً این افراد با افزایش سن بهتر میشوند. البته بهبودی قبل از دوازده سالگی بعید است ولی بین سنین دوازده تا بیست سالگی اکثریت موارد مبتلا به این اختلال بهبود مییابند. در پانزده تا بیست درصد موارد علائم تا بزرگسالی باقی میماند. افراد مبتلا به این اختلال در بزرگسالی علائم مربوط به پرتحرکی را ندارند بلکه بیشتر بیقراری دارند؛ تکانهای عمل میکنند و اختلال توجه و تمرکز نشان میدهند .
بیش فعال ها همچنین در برنامه ریزی نیز مشکل دارند. عمده مشکل آنها شامل اولویت بندی، حل کردن مسائل، مدیریت زمان و پایان دادن کارهایی است که شروع کرده اند.
آزمونهای تشخیصADHD
آزمون تخصصی توجه و تمرکز و تشخیص بیش فعالی 2-IVA یک تست نوروسایکولوژی جهت ارزیابی توجه در دو حیطه توجه دیداری و توجه شنیداری می باشد .اجرای آزمون پزشکی به منظور رد کردن دیگر دلایل احتمالی این علایم.
جمع آوری اطلاعاتی از قبیل مسائل پزشکی جاری، تاریخچه پزشکی شخصی و خانوادگی و فرمهای ثبت شده در مدرسه.
اجرای مصاحبه ها یا پرسشنامهها برای اعضای خانواده، معلمان کودک شما یا دیگر افرادی که کودک شما را به خوبی میشناسند، از قبیل پرستار یا مربی کودک. از جمله مشکلاتی که منجر به بی قراری در کوکان بیش فعالی می گردد، اختلال در پردازش حسی است .معتبرترین پرسشنامه جهت بررسی اختلال حسی استفاده از پرسشنامه نمایه حسی 2 یا 2 Sensory Profile است. استفاده از ملاکهای اختلال نقص توجه- بیش فعالی (ADHD) در راهنمای تشخیص و آماری اختلالات روانی - DSM( ۵ ) که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا چاپ شده است. اجرای مقیاسهای درجه بندی اختلال نقص توجه- بیش فعالی(ADHD) به منظور کمک برای جمع آوری و ارزیابی اطلاعات دربارهٔ کودکتان . مهمترین آزمونهای تشخیص اختلال نقص توجه- بیش فعالی(ADHD)
- QEEG نقشه مغزی COG

- آزمون ارزیابی توجه و تمرکز کوتاه مدت CANTAB

- بسته ارزیابی اختلال بیش فعالی- نقص توجه

- آزمون ارزیابی توجه
تعریف بیش فعالی در نوجوانان
بهتر است ابتدا با تعریف بیش فعالی در نوجوانان و البته کودکان آشنا شویم و بدانیم معنی اصلی بیش فعالی چیست. بیش فعالی در اصل به معنی اختلالات رفتاری می باشد که از زمان کودکی آغاز می شود و اگر از راه های درمانی مناسب استفاده نشود ممکن است تا نوجوانی و حتی میانسالی ادامه پیدا کند. در ابتدا والدین و معلمین متوجه بیش فعالی در کودکان و نوجوانان می شود. آنها متوجه علایمی مانند اینکه

۱) نوجوان پیش از حد فعالیت دارد و مدام در حال تحرک می باشد

2) در بیشتر مواقع حواسش پرت است و اصلا تمرکز ندارد

۳) بر روی یک موضوع تمرکز ندارد

4) از همه مهم تر تکانشی است و به طور ناگهانی دست به کاری می زند، می شوند.

این رفتارها در بلند مدت می تواند تاثیر بدی بر رفتارهای نوجوان داشته باشد و او را تبدیل به یک فرد مسئولیت ناپذیر کند . تاثیر گذشت زمان در بیش فعالی نوجوانان بهتر است بدانید که این اختلال رفتاری با گذشت زمان رفع می شود، اما گاهی اوقات دیده شده است که بیش فعالی در بزرگسالان نیز دیده می شود و منشا آن بیش فعالی نوجوانی می باشد. ممکن است رفتار
تکانشی کاهش پیدا کند، اما علایمی مانند عدم تمرکز و هواس پرتی و ریسک پذیری بیشتر و بدتر شوند. بیش فعالی در نوجوانی ممکن است عامل اصلی افسردگی، اضطراب، کمبود اعتماد به نفس و اعتیاد باشد.
پس بهتر است در دوران کودکی و نوجوانی از بهترین راه های درمانی استفاده شود تا با مشکلات این بیماری در بزرگسالی رو به رو نشویم. بیشتر نوجوانان بیش فعال دچار وسواس هستند و همیشه با استرس زیاد کارهای خود را انجام می دهند. در برخورد با این افراد احساس می کنید که آنها خالی از اعتماد به نفس هستند.
علت ایجاد بیش فعالی نوجوانان
ژن ها تاثیر بسیار زیادی در ایجاد اختلال رفتاری بیش فعالی دارند. وقتی نوجوانی دچار بیش فعالی است، باید نگاهی به والدین او بیندازیم و حداقل یکی از والدین او دچار بیش فعالی بوده اند. گاهی اوقات بیش فعالی در زمان بارداری مادر ایجاد می شود و عواملی مانند مصرف زیاد دارو، عفونت های مغزی، تماس با مواد سمی و تولد کودک کم وزن در آن تاثیر بسیار زیادی دارند .بررسی زیادی بر روی نوجوانانی که بیش فعال هستند انجام شده است و بیشتر آنها نشان می دهند که ساختار مغزی این افراد از بقیه متفاوت می باشد. در بعضی از موارد مادرانی که نوجوانان بیش فعال دارند، اظهار می کنند که در دوران بارداری رفتارهای جنین آنها متفاوت بوده است و حرکات آزادتری نسبت به سایر جنین ها داشته اند.
علائم اصلی بیش فعالی در نوجوانان
عوامل زیادی را می توان در کودکان بیش فعال مشاهده کرد. این عوامل در بیشتر نوجوانان بیش فعال مشابه می باشد.
این نوجوانان اصلا هیچ توجهی به جزئیات ندارند و خیلی بی دقت هستند. فقط سعی می کنند کار خود را بدون توجه به جزئیات انجام دهند. حواس آنها به آسانی پرت می شود و بیشتر موضوع ها برای آنها کسل کننده می باشد .این افراد در کلاس درس اصلا تمرکز ندارند و حوصله آنها سر می رود. گوش دادن به حرف های بقیه برایشان سخت است و به راحتی حرف های بقیه افراد را قطع می کنند. شنیدن حرف های دیگران برای آنها سخت می باشد. برای نوجوانان بیش فعال، نظم و ترتیب دادن به کارها بسیار سخت است. ممکن است کارهای زیادی را شروع کنند، اما هیچ کدام را به پایان نرسانند. انتظار کشیدن برای این افراد معنایی ندارد و خیلی زود از کوره در می روند. وقتی در جایی منتظر باشند، مدام بلند می شوند و جای خود را عوض می کنند .فراموشکار هستند و به راحتی وسایل خود را گم می کنند. نوجوانان بیش فعال ناآرام و عصبی هستند و در بیشتر مواقع دچار استرس می شوند. بیشتر کارهای خود را بدون فکر و توجه انجام می دهند. این بی فکری و عدم توجه باعث می شود در کارهای خود دچار دردسر و مشکل شوند .
علایم کم توجهی در نوجوانان بیش فعال
نوجوانانی که از بیش فعالی رنج می برند، توجه کمی به همه مسائل دارند و کارها را نمی توانند ادامه دهند. در هر مسئله و موضوعی حواسشان پرت می شود. در بیشتر موارد مشغول خیالبافی هستند و در رویای خود غرق می شوند. دوست دارند خود را در محیط های دیگر تصور کنند و رویای خود را دنبال کنند. نوجوانان بیش فعال هیچ وقت یک کار را به اتمام نمی رسانند و وقت زیادی را بر روی آن نمی گذارند. آنها همیشه کارهای خود را نیمه تمام رها می کنند. این نوجوانان در زمان انجام تکالیف مدرسه چرت می زنند و در بیشتر موارد تکالیف آنها نیمه انجام می شود. وقتی تکالیف خود را انجام می دهند دائما بلند می شوند و بعد می نشینند تا تکالیف خود را انجام دهند اما موفق نمی شوند. این نوجوانان فراموش کار هستند و همیشه وسایل و لوازم خود را گم می کنند. حتی این افراد در بیاد آوردن برنامه های روزانه خود مشکل دارند و دائما باید به آنها یادآوری شود.
نقش والدین در مقابل بیش فعالی نوجوانان
در مرحله اول والدین باید بدانند که آنها نقش مهمی در مقابله با بیش فعالی نوجوانان خود بازی می کنند و آنها مسبب اصلی این اختلال رفتاری نیستند. اما باید به این موضوع توجه کنند که آنها نقش مهمی در درمان این اختلال بازی می کنند. والدین با تشخیص به موقع و درمان نوجوان کمک مهمی به او می کنند . ابتدا باید بدانید که هیچ نوجوانی تمایل به مصرف دارو ندارد و تصور خوبی از مصرف دارو ندارند. والدین باید به نوجوان خود بفهمانند که مصرف دارو در درمان این اختلال تاثیر زیادی دارد و سریع ترین راه به رسیدن به بهبودی می باشد.

پس بهترین راه این است که والدین بعد از تشخیص بیش فعالی نوجوانان به متخصصین روانشناس مراجعه کنند و از راه های درمانی خاص استفاده کنند. استفاده از ترکیب دارو و رفتار درمانی کمک زیادی به نوجوانان بیش فعال می کند.
تاثیر دارو در درمان نوجوانان بیش فعال
همانطور که گفته شد اگر بیش فعالی در نوجوانان درمان نشود با گذشت زمان باعث ایجاد بیماری های دیگر در بزرگسالی می شود. امروزه پزشکان تاکید زیادی بر استفاده از دارو در درمان بیش فعالی در نوجوانان می کنند. این داروها، داروهای محرک هستند که برای این نوجوانان تجویز می شوند. از آنجایی که نوجوانان بیش فعال تمرکز ندارند، این داروها سطح هوشیاری افراد بیش فعال را بالا می برند و در بهبود تمرکز کمک می کنند. نوجوانان با مصرف این داروها در انجام وظایف شخصی و همچنین تکالیف مدرسه خود بهتر هستند. این داروها در مسئولیت پذیری افراد نقش مهمی دارند و آنها در به پایان رساندن کارها کمک می کنند.
راهکارهای موثر در نقش کمک والدین به نوجوانان بیش فعال
نوجوانان زمان زیادی را در کنار خانواده و والدین خود سپری می کنند و بیشترین تاثیر را از آنها می گیرند. پس می توان گفت که والدین با کمی آموزش می توانند بهترین نقش را در درمان نوجوانان بازی کنند. ایجاد برنامه های شخصی برای نوجوانان تا که میزان حواس پرتی و فراموشی نوجوانان را تا حد زیادی کاهش دهید ایجاد فضایی شاد و متنوع برای نوجوانان. والدین می توانند نوجوانان را در فعالیت های ورزشی و سرگرمی مشغول و سرگرم نگه دارند. این فعالیت در تمرکز نوجوانان تاثیر دارد.
-دادن اعتماد به نفس به نوجوانان و ایجاد روحیه برای انجام وظایف -در ایجاد یک برنامه شخصی به نوجوانان کمک کنند -یادآوری مسائل و مسئولیت ها
- در تمامی مراحل والدین باید آرامش خود را حفظ کنند و از بکار گیری کلماتی که بار منفی دارند اجتناب کنند. مهم ترین نکته این است که والدین هیچ گاه نباید نوجوان خود را با کلماتی مانند احمق، کودن، حواس پرت و ... صدا بزنند. این کلمات تاثیر بدی بر روی روحیه نوجوان دارد. این رفتارهای نوجوانان از روی عمد و قصد نمی باشد و در بیشتر موارد دیده شده است که این افراد از ضریب هوشی بسیار زیادی برخوردار هستند و فقط نیاز به کمک دارند. باید استفاده از راهکارهای مناسب و روش های درمانی جدید می توان نوجوانان را در مسیر اصلی قرار داد و در برطرف کردن بیش فعالی نقش خوبی را ایفا کرد.
جدیدترین روش های درمانی برای نوجوانان بیش فعال
بیش فعالی در نوجوانان تاثیرات زیادی در آینده آنها دارد و می تواند از پیشرفت های تحصیلی و شغلی فرد جلوگیری کند. امروزه روشهای جدیدی برای درمان بیش فعالی ارائه شده است که می توان به دارو درمانی، رفتار درمانی و البته کار درمانی اشاره کرد. نوجوانانی که از بیش فعالی رنج می برند می توانند از یک رژیم غذایی مناسب و مغذی استفاده کنند. پزشکان تاکید می کنند که این نوجوانان باید از مواد غذایی که دارای امگا ۳، آهن و املاح معدنی هستند استفاده کنند. هر چقدر این مواد غذایی در رژیم غذایی آنها بیشتر باشد، علایم بیماری زودتر از بین می رود و روند درمان بهتر خواهد بود. ناگفته نماند که این نوجوانان باید از خوردن غذاهای چرب، فست فودها، انواع نوشابه ها و مواد غذایی سرد اجتناب کنند. یکی دیگر از روش های درمانی برای نوجوانان بیش فعال استفاده از تکنیک ماساژ درمانی است. با انجام مداوم ماساژ تمرکز این نوجوانان افزایش می یابد. ماساژ درمانی از تکنیک های موثر برای درمان بیش فعالی است و کمک زیادی به نوجوان می کند.
میزان تاثیر درمان های بیش فعالی در نوجوانان
بیش فعالی یک عامل ژنتیک دارد و فرد مدت زمان زیادی درگیر آن است. پس بهتر است والدین با آرامش درمان نوجوان خود را آغاز کنند و از داروها استفاده کنند تا به نتیجه مطلوب برسند. در بیشتر موارد بیش فعالی در نوجوانان با کمک های مشاورین و روش های درمانی خاص درمان می شود. ممکن است درمان بیش فعالی کمی طول بکشد اما این بیماری قابل درمان می باشد.

نکته آخر درباره بیش فعالی در نوجوانان
مهم ترین عامل در درمان رفتار بیش فعالی در نوجوانان این است که در تمام مسیر همراه آنها باشیم و برای انجام وظایف و تکالیف ها به آنها اعتماد به نفس دهیم تا در مسیر زندگی خود موفق شوند. این اختلال رفتاری را می توان با استفاده از روش های درمانی درست و مطلوب درمان کرد و از تاثیرات مخرب آن در میانسالی جلوگیری کرد. والدین و معلمان نقش مهمی در تشخیص و درمان بیش فعالی دارند و می توانند تاثیر زیادی بر روی نوجوان داشته باشند.

منابع :
www.rcpsych.ac.uk - fa.wikipedia.org - www.atiehhospital.ir